ในที่สุดก็รู้สักที่ว่า Blog tag นี้คือสิ่งใด...ครั้งแรกที่เห็นมัน ยอบรับว่าตกใจเล็กน้อยถึงปานกลางว่า มันต้องเป็นอะไรสักอย่างที่ต้องสร้างความเสียหายให้กับ บล๊อคของผู้ที่โดน หรือ ทำลายระบบบางส่วนของคอมฯ((ว่าไปโน่น))

เนื่องจากข้าพเจ้าเพื่งจะเริ่มเขียนบล๊อกได้ไม่นาน ข้าพเจ้าจึงรู้จักบล๊อกและคนเขียนบล๊อกเพียงไม่กี่คน ((ในที่นี้หมายถึง ข้าพเจ้ารู้จักเขา เเต่เขาไม่รู้จักข้าพเจ้า ))

จึงต้องขอโทษมา ณ.ที่นี่ว่า คงไม่สามารถหาอีก 5 คนที่จะส่งต่อได้

ขอบคุณพี่ปุ่น ((เรียกซะหนิดหนม)) ที่กรุณามอบโอกาสนี้ให้ ข้าพเจ้าซึ้งใจยิ่งนัก

Blog tag นี่ให้เขียนเกี่ยวกับตัวเองที่คิดว่าคนอื่นไม่รู้ช่ายมะ อืม...

เริ่มเลยละกัน

number 1." ชื่อ ณัฐธีร์ แต่สามารถเรียกสั้นๆได้ว่า สุด"

**ที่มาของชื่อ เนื่องจากเป็นลูกสาวคนที่ 3 ของครอบครัว เลยได้ชื่อว่า ณัฐธีร์ อ่านว่า นัด - "ที" เพราะพี่สาวคนโตชื่อ ณัฐวรรณ ( นัด - ทะ - "วัน") และคนที่สองชื่อ ณัฐพธู (นัด - พะ - "ทู") ไม่แน่ใจว่าใครเป็นคนตั้ง แต่น่าจะเป็นพ่อต้องการให้ชื่อเรียงกันเป็น 1- 2 -3 ประมานนี้...

ส่วนความหมายรู้สึกแม่จะเคยบอกแล้วแต่จำไม่ได้ เวลาคนอื่นถามก็จะบอกว่าชื่อ มาจากภาษาอังกริด ว่า nut tree ที่แปลว่า "ต้นถั่ว" หรือ มาจากคำว่า nut กับ tea แปลว่า"ถั่ว กับ น้ำชา"

ส่วนชื่อเล่น ว่าสุด เป็นชื่อจริงๆที่พ่อแม่ตั้ง ไม่รู้มากจากเป็นลูกคนสุดท้อง หรือเกิดมาตัวใหญ่สุดๆ จนพ่อแม่คิดว่า คนนี้มันสุด สุด จริงๆ

number 2."ใช้ชื่อว่า bean srpout ทั้งๆที่เกลียด และ ไม่ชอบกินถั่วงอก"

**เมื่อก่อนที่บ้านเรียกว่า หัวถั่ว และไม่ใช่ถั่วธรรมดา แต่เป็นถั่วเเค่ครึ่งซีกด้วย ลองคิดดูว่ามานเล็กแค่ไหน ?? T_T เนื่องจากความจำสั้น และ ขี้ลืมของข้าพเจ้าเอง ((สั่งทำอะไรติดกันได้ไม่เกิน 3 อย่าง))

และมีคำต่อว่าที่เป็นเอกลักษณ์ที่ข้าพเจ้ามักโดนเสมอว่า "ฝึกไม่ขึ้น" ((แปลว่า สอนแล้วไม่จำ กระมัง))

ต่อมา ข้าพเจ้าได้มีโอกาสมีเพื่อนชาวต่างชาติคนนึง รู้จักกันได้ไม่นาน อยู่ดีดี เค้าก็เรียกข้าพเจ้าว่า "pea brain" ซึ่งแปลว่าหัวถั่วซะงั้น เอาวะ ถั่วก็ถั่ว

ไม่นานมานี้ข้าพเจ้า คงทำอะไรซักอย่าง หรือ ที่บ้านของข้าพเจ้าเห็นว่าตัวของข้าพเจ้ามีการพัฒนา เลยได้เปลี่ยนคำเรียกใหม่จาก หัวถั่ว มาเป็น ถั่วงอก ((มาจาก หัวเมล็ดถั่วได้งอกเงิยพัฒนาเป็นถั่วงอกแล้ว))

ซึ่งเป็นลางที่ดี -- ข้าพเจ้าดีใจมาก และยอมรับชื่อนี้แต่โดยดี -- ((เดี๋ยวนี้เค้า พั๊ด ตะ นา แล้ว แว้ว แว้ว))

number3."พยายามที่จะค้นหาตัวเอง ตลอดเวลา โดยเฉพาะพักหลังๆในช่วง 3-4 เดือนมานี้"

**ข้าพเจ้าเป็นคนที่มารถที่จะทำทุกอย่างได้ แต่ไม่ได้ดีซักอย่าง

ข้าพเจ้าเลยพยายามจะหาในสิ่งที่ตัวเองสามารถที่จะทำได้ดี ที่สามารถเอาไปอวดเอาไปโชว์คนอื่นเค้าได้บ้าง

ข้าพเจ้าชื่นชมคนที่มีพรสวรรค์ แต่ข้าพเจ้ารู้ตัวดีว่าพรสวรรค์อะไรนั้นมันไม่มีสำหรับข้าพเจ้า ถ้าจะมีก็คงมีแต่พรแสวงเท่านั้นที่ต้องหา ต้องพยายามทำเอาเอง

ข้าพเจ้ารู้สึกว่าได้ปล่อยเวลาให้ล่วงเลยไปเปล่าๆปลี้ๆมานานมากแล้ว โดยที่ไม่ทำอะไรที่เป็นชิ้นเป็นอัน หรือลงมือเริ่มต้น ทุ่มเทให้กับความฝันของตัวเอง ((แน่นอนก็ข้าพเจ้ายังไม่รู้เลยว่าฝันของข้าพเจ้านั้นมันคือสิ่งใด))

ข้าพเจ้ารู้สึกชื่นชมคนที่หาทางของตัวเองเจอแล้ว และสามารถที่จะทำสิ่งนั้นได้ สามารถทำสิ่งที่ตัวเองรัก และทำมันได้ดีด้วย...

สิ่งหนึ่งที่ข้าพเจ้ามักจะทำมัน และทำมานานแล้ว นั่นคือการ "ดูหนัง" ข้าพเจ้าดูมาอย่างเรื่อยเปื่อย ไร้จุดหมายเรื่อยมาจนวันหนึ่งข้าพเจ้าก็ได้มาเป็นส่วนหนึ่งท่ามกลางคนรักหนังอย่าไม่คาดคิด ((คนดูหนังที่เป็นคนดูหนังจริงๆ ไม่ใช่ไปนั่งในโรงเพื่อให้หนังดูเรา ))

ข้าพเจ้าได้มาเป็นเด็กเดินตั๋ว หรือ ทีมงานจำหน่ายบัตรประจำเทศกาลของงาน world film festival 2007 นี้ ซึ่งต้องขอบคุณเพื่อนของข้าพเจ้าที่แนะนำ และ พี่วิคเตอร์และพี่ดุสิตที่ให้โอกาส

ระยะเวลา10วันนั้น ข้าพเจ้ามีความสุขมาก และรู้สึกใจหายเมื่องานจบลง

จำได้ว่าข้าพเจ้าจะดูหนังทุกเรื่องถ้ามีโอกาส และรู้ถึงการเเอบเลวที่ทิ้งเพื่อนให้นั่งเฝ้าบูธ เพื่อไปดูหนัง ((บ่อยมาก))

จุดหักเห--คือข้าพเจ้าได้ดูหนังโปรแกรมThai Indie Short Film เหวออออออออ ... หนังอินดี้ หนังอินดี้

ข้าพเจ้าได้เจอ คนคนนึงมาจองตั๋ว และข้าพเจ้าก็ชวนพูดคุยและแนะนำตามปกติ และไม่กี่วันต่อมาก็ได้ไปดูหนังอินดี้ทีโรงภาพยนต์ อีจีวี พอดูจบรู้สึกชอบมาก ในหลายๆเรื่อง และเมื่อ Q&A เริ่มขึ้น ข้าพเจ้าก็ได้พบว่า เฮ้ย.. คนที่มาจองตั๋ววันนั้นเป็นคนทำหนังเรื่องนี้นี่หว่า?? ข้าพเจ้ารู้สึกว่าหนังอินดี้มันดูเป็นสิ่งที่ใกล้ตัว และเราสามารถที่จะลงมือทำได้ด้วยตัวของเราเอง บางคนรวมถึงเพื่อนของข้าพเจ้ามองว่า ทำง่ายๆ แค่มีกล้องก็ถ่ายๆออกมา เนื้อเรื่องบ้าๆบอๆก็ได้แล้ว แต่ข้าพเจ้าว่าไม่จริงถึงมันจะเป็นเรื่องใกล้ตัวเเต่มันก็ไม่ง่ายอย่างที่คิด ((นับจากวันนั้น ข้าพเจ้าคิดที่จำทำหนังสั้นของตัวเองซักเรื่อง คิดมันมาตลอดเมื่อมีเวลา เราจะทำไงดี เอาเรื่องแบบไหน จะถ่ายใคร โอ่ย แต่มันก็ไม่ได้ซักกาที))

สิ่งหนึ่งที่เเว๊บเข้ามาในหัวของข้าพเจ้าคือ เราต้องทำอะไรซักอย่างแล้ว หนึ่งในการที่จะพยายามเริ่มต้นทำก็คือ พยายามดูหนัง และ ศึกษา ศ.ท.น. ที่ใช้ในวงการการทำหนัง พยายามดูให้มาก อ่านให้มากเผื่อจะได้มีไอเดียเป็นของตัวเองบ้าง

ระยะหลังนี้ข้าพเจ้าเลยดูหนังมากเป็นพิเศษ ดีวีดี วีซีดี สนุก สนุกจริงๆ ((ใครที่อ่านถึงตรงนี้ถ้าจะแนะนำหนังดีดีให้ข้าพเจ้า ก็จะถือว่าเป็ความกรุณาอย่างสูง))

ส่วนหนังที่ข้าพเจ้าดูๆ ณ.ปัจจุบันนี้ข้าพเจ้าก็เอามาจากตามบล๊อกของพวกท่านทั้งหลายนี่แหละ

ฉะนั้นอย่าแปลกใจที่ข้าพเจ้าจะไปเสนอหน้า คอมเม้นต์ในบล๊อกของหลายๆท่าน ซึ่งไม่เคยรู้จักข้าพเข้า >_<

ต้องพยายาม พยามยามให่มาก พยายามให่มากกว่านี้ --- ซึ่งตอนนี้โปรเจ็คของข้าพเจ้า คือการทำหนังสือภาพ ก็ยังอยู่ในช่วงดำเนินการอยู่...((คือหนังท่าทางยากกว่า เลยขอวาดๆก่อนเพื่อเป็นการชิมลาง))

ก็คงต้องพยายามกันต่อไป ส่วนใครที่มีทางของตัวเองแล้วก็ขอยินดีด้วย แล้วจะคอยติดตามผลงาน..^_^

number4."เป็นคนชอบซื้อมาทำให้ มากกว่าซื้อมาให้"

**ข้าพเข้าเป็นคนที่ดูเหมือนไม่แคร์ใคร แต่ที่จริงแล้วจะแอบแคร์มากๆ แต่จะไม่ค่อยบอก เลยมักจะบ้าคนเดียวบ่อยๆ คือเหมือนจะไปโกรธเค้า แต่จริงๆกลัวคนอื่นเค้าโกรธ ฮ่าๆ ข้าพเจ้า เป็นคนที่ชอบให้ และการให้ของข้าพเจ้ามักจะมี conceptว่า "ชึ้นเดียวในโลก" คือจะทำขึ้นมาแค่อันเดียว และ จะเหมารวมความคิดว่าถ้าเราได้ของอันนี้แล้วเราดีใจ ถ้าเราเอาของสิ่งนั้นให้คนอื่นแล้วเข้าก็จะต้องดีใจด้วย((เป็น logic ห่วยๆที่คิดขึ้นมาเอง)) โดยมักไม่ได้คิดว่าคนที่ให้เค้าจะอยากได้ของที่เราทำหรือเปล่า...

ข้าพเจ้าชอบทำสิ่งของใช้เองแบบบ้าๆบอๆ รวมถึง ข้าพเจ้ามักทำสิ่งของให้คนรู้จักและ เพื่อนฝูงเสมอๆ ในวันสำคัญ และ วันตามเทศกาลต่างๆ แต่บางทีข้าพเจ้าก็เเอบ เสียฮาร์ท จากการกระทำ จากการอยากที่จะให้ของข้าพเจ้าเอง

อาทิเช่น 3ปีที่แล้วทำการ์ด 30 ใบที่ไม่เหมือนกันส่งให้เพื่อนทางไปรสะนี แต่เชื่อไหม ไม่มีใครตอบกลับมาซักกาคน ...

แต่ข้าพเจ้าก็ดีใจที่ได้ทำให้ และคิดเองว่า เค้าคงคิดว่าเป็นการ์ดที่ให้ตามมารยาท เลยไม่จำเป็นต้องส่งกลับ 555+

ส่วนปีนี่ข้าพเจ้าก็ทำนะ อยากจะแปะให้หลายคนในบล๊อกของ exteen แต่เวลาคอมเม้นต์ มันไม่ให้ โพสต์รูปงิ เหอๆ ทำไงดี

--นี่เป็นความลับที่ไม่เคยบอกใครมาก่อน เพราะอาย 555--

number5."ชอบเดิน"

**ข้าพเจ้าเลือกเดินบันไดมากกว่าลงลิฟท์ หรือลงบันไดเลื่อน ((สมัยเด็กเป็นโรคกลัวบันไดเลื่อน เพื่งจะหายเมื่อโตขึ้นมาได้ซักหน่อย))

ข้าพเจ้าเลือกที่จะลงบีทีเอสสถานีสยาม เพื่อเดินไป เซนทั่นชิดลม แม้ว่าจะเสียเงินเท่ากัน ((เพราะถ้าเดินไปเราก็จะแวะ เซนทั่นเวริ์ดได้))

ข้าพเจ้าเดินจากพันทิพย์ ไป สถานีรถไฟฟ้าสยามทุกอาทิตย์ ((สบายใจ ที่ได้เดิน))

มีอยู่พักนึงที่ข้าพเจ้าเป็นบ้าเป็นบอ เดินจากใต้ดินศาลาแดง ไป บีทีเอสสะพานตากสิน

ข้าพเจ้ามีความรู้สึกว่าการเดิน มันทำให้เราสามารถเห็นสิ่งต่างๆข้างทางได้อย่างชัดเจน และ เราก็สามารถที่จะเเวะยืนดูสิ่งที่เราชอบได้ทันที่ที่เราเห็นมัน และ ได้นานตราบเท่าที่เราต้องการ

และบางที่การที่รถติดมากๆ การเดิน ข้ามแยก หรือ ทะลุซอย ก็เป็นอีกทางหนึ่งที่ประหยัด และ สามารถทำให้เราไปถึงที่หมายได้เร็วกว่า

ครบห้าข้อแล้ว ไม่รู้ว่าที่เขียนๆไปจะถูกวัตถุประสงค์ของ Blog tag รึเปล่า แต่ข้าพเจ้าคิดว่า เป็นสิ่งที่คนอื่นไม่น่าจะรู้ และสามารถ เป็นการแนะนำตัวของข้าพเจ้าอย่างหนึ่ง

ยินดีที่ได้รู้จัก อย่างเป็นทางการ และ ฝากตัวด้วยนา...

ตัวอย่างการ์ดปี2007 ขอส่งความสุขให้ทุกคนทั่วหน้าเลยนะ