สืบเนื่องมาจากภาวะเวิ่นเว้อของตัวข้าพเจ้าเอง ที่พยายามจะหาอะไรทำสุดๆ เพื่อทดแทนการทำงานที่ตนเองต้องทำ และควรที่จะทำมันตอนนี้

แต่ทำไง ไม่อยากทำตอนนี้งิ จิตใจมันเลยพาลที่จะออกห่าง และพยายามหาสิ่งอื่นๆมาแทนที่ ออกจากบ้านก็แล้ว ไปมหาลัย ไปเดินเล่น ไปกิน ไปซื้อของ ไป ไป ไป สารพัดจะไปก็แล้ว แต่เวลามันก็ยังมีเหลืออยู่

สุดท้ายก็ต้องกลับมาตายรัง อยู่บ้านไปนั่นแหละ สะดวก สงบ สบาย และสุดท้าย ประหยัดดี

การฆ่าเวลาอย่างหนึงที่ข้าพเจ้าชอบมากที่สุดคือ เปิดเพลงทิ้งไว้ และนอนจ้องหลอดไฟนีออนบนเพดานห้อง ตาก็จ้องไป หูก็ฟังเพลงไป สมองก็คิดไป เวลามันผ่านไวดีแท้ ((ข้าพเจ้าเรียกการกระทำเช่นนี้ว่า การอยู่เปล่าๆปลี้ๆ ซึ่งถือเป็นการกระทำที่ไม่สมควรอย่างมาก))

นอนๆ จ้องๆสักพัก อยู่ดีดีมันก็แว๊บขึ้นมาในหัวว่า อืม...ลองทำท่าว่ายกรรเชียงบนบกดูดีกว่า พอสมองคิต จิตสั่ง ร่างกายก็เคลื่อนไหวไปทันที

วืด วืด ปั๊ก((เสียงลมจากการวาดวงแขนไปมา))+((เสียงกระทบของร่างกายกับบางสิ่ง))...

โอ่ว...เจ็บมาก นิ้วชี้ข้างซ้าย มันไปกระแทกขอบเตียงอย่างจัง เจ็บมาก ข้าพเจ้าเริ่มสังเกตุเห็นอาการบวม และ สีสันที่ค่อยๆเปลี่ยนแปลงไป สักพักข้าพเจ้าเริ่มเอามือนวดๆคลึง จากเจ็บ กลายเป็นชา แต่สักพัก อาการดีขึ้น ข้าพเจ้าก็ไม่ได้สนใจมันอีกต่อไป เลยไปทำโน่นทำนี่ตามประสาและเข้านอน

ตื่นเช้ามา อืม ทำไมมันรู้สึกแปลกๆวะ ข้าพเจ้าพยายามจะขยับตัว..

หือ..ตายละๆๆๆ รู้สึกว่าตัวเองไม่มีแขนซ้าย เพราะจะขยับแล้วมันขยับไม่ได้

โอ้โนว..ข้าพเจ้ารีบลุกเด้งขึ้นมา เอาแขนขวาไปลูบ ไม่รู้สึก เอาแขนขวาไปตี ไม่รู้สึก เวรกรรม เอาแล้วไง เลยลองที่จะสั่งการให้แขนงอขึ้น แต่ก็ไม่สำเร็จ ((ตอนนี้ตกใจ แอนด์ ช๊อคมากมาย)) เลยเอามือขวามาจับให้มันงอ

พระเจ้า มันงอนะ แต่พอปล่อยมือมันก็เด้งกลับเองทันที ง่า ตายแน่ตูๆๆๆ ((ตอนนั้นในใจคิด)) และมือก็พยายามบีบนวดตลอดเวลา สมองก็พลันคิดว่าตูไปทำอะไรมา สักพักก็ฉุกคิดมาได้ว่า เมื่อวานนิ้วไปกระแทกแล้วชานี่หว่า ตูตายๆๆมันจะลามขึ้นเเขนเลยเนี่ยนะ ((ที่คิดเช่นนี้เพราะไม่นานมานี้ได้ดูหนังจีนแล้วมีชายท่านหนึ่งพูดว่า 10นิ้วประสานใจ นิ้วเจ็บ มันก็จะลิ้งค์ให้ร่ายกายส่วนต่างๆเจ็บไปด้วย เกี่ยวมะ??))

สักพักเริ่มคิดได้ ต้องไปหาคนในบ้านให้ช่วย เลยวิ่งลงมาข้างล่าง((แขนหายไปข้าง แต่ส่วนอื่นโอเคหมด)) ช่วงเวลาที่ทรมานใจนี้ยาวนานประมาน 10 กว่านาทีได้ สักพักพอได้วิ่ง ได้โวยวาย เลือดคงจะได้สูบฉีด แขนซ้ายเลยค่อยๆกลับมาอยู่ในที่ที่ควรจะอยู่ และทำหน้าที่ที่ควรจะเป็น

ข้าพเจ้าโล่งใจ ที่แขนหายชาแล้ว แต่อาการวิตกจริตกลัวแขนหายยังคงหลงเหลือ..

ข้าพเจ้าไม่กล้านอนไปสองวันสองคืน คือนอนหลับๆตื่นๆไม่กล้าหลับสนิทเพราะกลัวแขนหายอีก...

ตกลงแขนข้าพเจ้าหายไปไหน 10 นาที เนี่ย??