จากการอยู่ดีไม่ว่าดีของข้าพเจ้าเองที่อยู่ดีดี อยู่สบายๆไม่ชอบ

ดันสะดิ้งอยากออกจากบ้านอยากไปมหาลัย เพื่อที่จะได้ไปเจอเพื่อนๆบ่อยๆ เพราะตอนนี้ปี4แล้ว โอกาสที่จะได้เจอเพื่อน เพื่อไปเฮฮาปาร์ตี้ มันช่างน้อยถดถอยลง

เพื่อนๆบางคนก็เริ่มจะหายหน้าหายตาไปจากชีวิต ชาตินึงเจอทีได้ ไมไหวๆ

ไหนๆก็จ่ายค่าเรียนแบบเหมาจ่าย เอาฟะเรียนเกินๆไปก็ได้ จะได้จบเเบบหน่วยกิตเยอะๆ ดูไฮโซดี ^_^

เพื่อนที่เเสนดีก็มาชวน สุดๆ แกทำโปรเจคท่าทางเครียด เอางี้ แกลงตัวนี้กับเรามั๊ย สบายๆ อาจารย์ใจดี ได้เอชัวร์ คลายเครียดด้วย

วิชาไรวะ ง่ายๆ สบายๆ แต่ได้เอชัวร์??

อ้อ เซิ้งไง..thai folk dance ชื่อวิชาไฮโซมะ...

อืมๆ เอาดิๆ ลงกันๆ ไปชิลๆ เอาฮาๆ

สรุป เรากับเพื่อนอีกจำนวนหนึ่งก็ลงเรียนวิชานี้ไป

ช่วงเเรกตื่นเต้น ไปแต่เช้าตรู่ สรุปมีป้ายแปะ "เนื่องจากอาจารย์ไม่สบาย ต้องไปผ่าตัดและพักรักษาตัว ให้มาเรียนอีกทีวันที่..."(ประมานถัดไป5-6สัปดาห์)

"อะไรเนี่ย จะมาเรียนก็ไม่ได้เรียน อุตส่าห์ลง" แง่งๆๆ

พอถึงวันที่นัดมาเรียนอีกที คราวนี้อาจารย์มาด้วยท่าทีเหนื่อยอ่อน บอกนิสิต ไปทำรายงานมานะ เอามาส่งก็พอไม่ต้องเรียน พร้อมบอกว่าไม่ต้องมาอีก4สัปดาห์ o_O และปล่อยกลับบ้านทันที

พอถึงวันที่ต้องเอางานมาส่ง (ซึ่งเราก็ทึกทักกันเองเรียบร้อยแล้วว่าวิชานี้คงไม่ต้องเรียนอะไร ส่งรายงานนี้แล้วก็ได้เกรดมาเลย เลยทุ่มเท ก๊อปแปะ ก๊อปแปะ จนรายงานหนาตึ๊กกันทุกคนๆ)

สรุป เหมือนอาจารย์จะหายดีแล้ว เลยบอกว่างั้นอาทิตย์หน้าเรามาเริ่มเรียนภาคปฏิบัติกันนะ...

หา ต้องภาคปฏิบัติด้วยเหรอ เหลืออีกไม่กี่อาทิตย์จะหมดเทอมเนี่ยนะ งงๆ แต่เอาไงก็เอา ไหนๆก็ลงเรียนมาแล้ว

อาทิตย์แรกที่เริ่มเรียนก็เริ่มตระหนักว่า ตรูไม่น่าลงเรียนเล๊ย เพราะ อาจานเอาเนื้อเพลงมาสอนร้อง และบอกว่าทุกคนสอบอาทิตย์หน้า

พระเจ้า เพลงไทยเดิม จังหวะช้าเฉื่อยแบบที่เราไม่สันทัดสุดๆเลยนี้นา ตายแน่ๆ แถมเนื้อก็อ่ะนะ เพื่อนเราบางคนโชกดีโคตร "เพลงนี้เราเคยเรียนมาแล้วนี่นาตอนประถม สบายๆ" แล้วข้าพเจ้าล่ะ ไม่เคยรู้จักเลย

ผ่านไป1สัปดาห์ วันสอบ เวรกำ เราดันชิลจัดจนไม่ได้ซ้อม เลยมาจำๆท่องๆเอากันก่อนเรียน แถมชะล่าใจว่าสอบกลุ่ม 10 คน ตูรอดแน่ๆ เพื่อที่ร้องเป็นให้มันไปอยู่หน้า และสั่งให้ร้องเสียงดังๆกลบ เลย ((แต่เราก็ฝึกร้องนะ))

สรุป อาจานให้นั่งเรียงหน้ากระดาน และเลือกตำแหน่งให้นั่งเป็นรายบุคคล!!ตายชัก ทำไง ตอนนั้นก็กังวล และเกิดอาการวิตกจริตแล้น พออาจานให้เริ่มร้องเราก็สติแตกไปเรียบร้อยแล้ว

พอร้องจบ อาจารย์ก็ถามว่า "ใครรู้ตัวว่าร้องไม่ได้ยกมือ" เหงื่อแตกครับท่าน มองกันไปมองกันมา จะยกก็ไม่กล้ายก ((ในใจนนึก เผื่อไม่ใช่เรา อย่าแหวกหญ้าให้งูตื่น))

"เอ๊า..ไหน คนที่ชื่อนัดที ร้องซิ" เวรกรรมเข้าแล้ว ชื่อตูนี่หว่า ทำไง ทำไง ทำไง เพื่อนก็ตาโตจ้องมาที่เราสุดฤทธิ์

"ขออวยชัย..เอ่อ อ่า ง่า....((เงียบ))"

ข้าพเจ้าโดนหักคะแนนไปตามระเบียบ ((ไหนใครบอกว่า ได้ เอ ชัวร์ วิชาชิลๆไงฟระ))

"เอ๊านิสิต อาทิตย์นี้พอแค่นี้ คนที่ยังร้องไม่ได้ก็ไปซ้อมมา อาทิตย์หน้าเราจะขึ้นท่ารำ"

หา...ร้องยังจะแย่ เอาท่ารำ จะไหวมั๊ยช้าน จะถอนก็ถอนไม่ทันแล้ว...

วันนี้ เราไปเรียนมา บรรยากาศในห้องเรียนเยี่ยงสนามรบ กดดันมากๆ ใครที่รำได้ก็พริ้วกันซะ ส่วนเราไม่ต้องพูดถึง...

ห้องเรียนเป็นกระจก แต่อาจานเวลารำเค้ายืนหันหน้าตรงข้ามกับเรา ถ้าเค้ายกซ้าย เราต้องยกขวา โอ่ย ปวดประสาทมากๆ มือซ้ายขึ้น แต่ก้าวเท้าขวา อยากจะร้องไห้...

อาจารย์ก็ยังคงคอนเซปเดิมที่สอนนักเรียนทุกคนอย่างทั่วถึง เราก็โดนไปเต็มๆ น่วมกลับมา..

ข่าวดี คือ สอบอาทิตย์หน้า.. แล้วเราจะทำตัวเยื่ยงไร เพราะมีคะเเนนความพร้อมเพรียงของกลุ่มด้วย โทดทีนะเพื่อน เหอๆ

เฮ้อ เพลงกับการเคลื่อนไหวช้าๆนี่ มันช่างทรมาน และบั่นทอนสุขภาพจิตใจข้าพเจ้าเสียนี้กระไร

ใครร้องได้ ช่วยที.........

"ขออวยชัย พุทธิไกรช่วยค้ำ
ทรงคุณเลิศล้ำ ไปทุกทั่วตัวตน
จงได้รับสรรพมิ่งมงคล นาท่านนาขอเทวาช่วยรักษาเถิด
ขอฮื่ออยู่สุขา โดยธรรมานุภาพเจ้า
เทพดาช่วยเฮา ฮื้อเป็นมิ่งมงคล
สังฆานุภาพเจ้า ช่วยแนะนำผลสรรพมิ่งทั่วไปเนอ
มงคลเทพดาทุกแห่งหน ขอบันดลช่วยค้ำจุน"

ขอบันดลช่ายค้ำจุนเราทีเถ๊อะ...สาธุๆ