จากการอยู่ดีไม่ว่าดีของข้าพเจ้าเองที่อยู่ดีดี อยู่สบายๆไม่ชอบ

ดันสะดิ้งอยากออกจากบ้านอยากไปมหาลัย เพื่อที่จะได้ไปเจอเพื่อนๆบ่อยๆ เพราะตอนนี้ปี4แล้ว โอกาสที่จะได้เจอเพื่อน เพื่อไปเฮฮาปาร์ตี้ มันช่างน้อยถดถอยลง

เพื่อนๆบางคนก็เริ่มจะหายหน้าหายตาไปจากชีวิต ชาตินึงเจอทีได้ ไมไหวๆ

ไหนๆก็จ่ายค่าเรียนแบบเหมาจ่าย เอาฟะเรียนเกินๆไปก็ได้ จะได้จบเเบบหน่วยกิตเยอะๆ ดูไฮโซดี ^_^

เพื่อนที่เเสนดีก็มาชวน สุดๆ แกทำโปรเจคท่าทางเครียด เอางี้ แกลงตัวนี้กับเรามั๊ย สบายๆ อาจารย์ใจดี ได้เอชัวร์ คลายเครียดด้วย

วิชาไรวะ ง่ายๆ สบายๆ แต่ได้เอชัวร์??

อ้อ เซิ้งไง..thai folk dance ชื่อวิชาไฮโซมะ...

อืมๆ เอาดิๆ ลงกันๆ ไปชิลๆ เอาฮาๆ

สรุป เรากับเพื่อนอีกจำนวนหนึ่งก็ลงเรียนวิชานี้ไป

ช่วงเเรกตื่นเต้น ไปแต่เช้าตรู่ สรุปมีป้ายแปะ "เนื่องจากอาจารย์ไม่สบาย ต้องไปผ่าตัดและพักรักษาตัว ให้มาเรียนอีกทีวันที่..."(ประมานถัดไป5-6สัปดาห์)

"อะไรเนี่ย จะมาเรียนก็ไม่ได้เรียน อุตส่าห์ลง" แง่งๆๆ

พอถึงวันที่นัดมาเรียนอีกที คราวนี้อาจารย์มาด้วยท่าทีเหนื่อยอ่อน บอกนิสิต ไปทำรายงานมานะ เอามาส่งก็พอไม่ต้องเรียน พร้อมบอกว่าไม่ต้องมาอีก4สัปดาห์ o_O และปล่อยกลับบ้านทันที

พอถึงวันที่ต้องเอางานมาส่ง (ซึ่งเราก็ทึกทักกันเองเรียบร้อยแล้วว่าวิชานี้คงไม่ต้องเรียนอะไร ส่งรายงานนี้แล้วก็ได้เกรดมาเลย เลยทุ่มเท ก๊อปแปะ ก๊อปแปะ จนรายงานหนาตึ๊กกันทุกคนๆ)

สรุป เหมือนอาจารย์จะหายดีแล้ว เลยบอกว่างั้นอาทิตย์หน้าเรามาเริ่มเรียนภาคปฏิบัติกันนะ...

หา ต้องภาคปฏิบัติด้วยเหรอ เหลืออีกไม่กี่อาทิตย์จะหมดเทอมเนี่ยนะ งงๆ แต่เอาไงก็เอา ไหนๆก็ลงเรียนมาแล้ว

อาทิตย์แรกที่เริ่มเรียนก็เริ่มตระหนักว่า ตรูไม่น่าลงเรียนเล๊ย เพราะ อาจานเอาเนื้อเพลงมาสอนร้อง และบอกว่าทุกคนสอบอาทิตย์หน้า

พระเจ้า เพลงไทยเดิม จังหวะช้าเฉื่อยแบบที่เราไม่สันทัดสุดๆเลยนี้นา ตายแน่ๆ แถมเนื้อก็อ่ะนะ เพื่อนเราบางคนโชกดีโคตร "เพลงนี้เราเคยเรียนมาแล้วนี่นาตอนประถม สบายๆ" แล้วข้าพเจ้าล่ะ ไม่เคยรู้จักเลย

ผ่านไป1สัปดาห์ วันสอบ เวรกำ เราดันชิลจัดจนไม่ได้ซ้อม เลยมาจำๆท่องๆเอากันก่อนเรียน แถมชะล่าใจว่าสอบกลุ่ม 10 คน ตูรอดแน่ๆ เพื่อที่ร้องเป็นให้มันไปอยู่หน้า และสั่งให้ร้องเสียงดังๆกลบ เลย ((แต่เราก็ฝึกร้องนะ))

สรุป อาจานให้นั่งเรียงหน้ากระดาน และเลือกตำแหน่งให้นั่งเป็นรายบุคคล!!ตายชัก ทำไง ตอนนั้นก็กังวล และเกิดอาการวิตกจริตแล้น พออาจานให้เริ่มร้องเราก็สติแตกไปเรียบร้อยแล้ว

พอร้องจบ อาจารย์ก็ถามว่า "ใครรู้ตัวว่าร้องไม่ได้ยกมือ" เหงื่อแตกครับท่าน มองกันไปมองกันมา จะยกก็ไม่กล้ายก ((ในใจนนึก เผื่อไม่ใช่เรา อย่าแหวกหญ้าให้งูตื่น))

"เอ๊า..ไหน คนที่ชื่อนัดที ร้องซิ" เวรกรรมเข้าแล้ว ชื่อตูนี่หว่า ทำไง ทำไง ทำไง เพื่อนก็ตาโตจ้องมาที่เราสุดฤทธิ์

"ขออวยชัย..เอ่อ อ่า ง่า....((เงียบ))"

ข้าพเจ้าโดนหักคะแนนไปตามระเบียบ ((ไหนใครบอกว่า ได้ เอ ชัวร์ วิชาชิลๆไงฟระ))

"เอ๊านิสิต อาทิตย์นี้พอแค่นี้ คนที่ยังร้องไม่ได้ก็ไปซ้อมมา อาทิตย์หน้าเราจะขึ้นท่ารำ"

หา...ร้องยังจะแย่ เอาท่ารำ จะไหวมั๊ยช้าน จะถอนก็ถอนไม่ทันแล้ว...

วันนี้ เราไปเรียนมา บรรยากาศในห้องเรียนเยี่ยงสนามรบ กดดันมากๆ ใครที่รำได้ก็พริ้วกันซะ ส่วนเราไม่ต้องพูดถึง...

ห้องเรียนเป็นกระจก แต่อาจานเวลารำเค้ายืนหันหน้าตรงข้ามกับเรา ถ้าเค้ายกซ้าย เราต้องยกขวา โอ่ย ปวดประสาทมากๆ มือซ้ายขึ้น แต่ก้าวเท้าขวา อยากจะร้องไห้...

อาจารย์ก็ยังคงคอนเซปเดิมที่สอนนักเรียนทุกคนอย่างทั่วถึง เราก็โดนไปเต็มๆ น่วมกลับมา..

ข่าวดี คือ สอบอาทิตย์หน้า.. แล้วเราจะทำตัวเยื่ยงไร เพราะมีคะเเนนความพร้อมเพรียงของกลุ่มด้วย โทดทีนะเพื่อน เหอๆ

เฮ้อ เพลงกับการเคลื่อนไหวช้าๆนี่ มันช่างทรมาน และบั่นทอนสุขภาพจิตใจข้าพเจ้าเสียนี้กระไร

ใครร้องได้ ช่วยที.........

"ขออวยชัย พุทธิไกรช่วยค้ำ
ทรงคุณเลิศล้ำ ไปทุกทั่วตัวตน
จงได้รับสรรพมิ่งมงคล นาท่านนาขอเทวาช่วยรักษาเถิด
ขอฮื่ออยู่สุขา โดยธรรมานุภาพเจ้า
เทพดาช่วยเฮา ฮื้อเป็นมิ่งมงคล
สังฆานุภาพเจ้า ช่วยแนะนำผลสรรพมิ่งทั่วไปเนอ
มงคลเทพดาทุกแห่งหน ขอบันดลช่วยค้ำจุน"

ขอบันดลช่ายค้ำจุนเราทีเถ๊อะ...สาธุๆ

สมอง ใช้มากไปใช่ว่าดี

คิดหน้าคิดหลัง คิดไปคิดมา พาลเป็นบ้าเอา..

พักสมอง มาลองเอาฮากันบ้างท่าจะดี

ด้วยคำถาม อะไรเอ่ย เหง่ย เหง่ย เหง่ย

เริ่มละนะ จะตอบได้บ้างป่าวนร้า555+

*1.อะไร เอ่ยทำไม?

*2.ปลาอะไร ปากเล็กที่สุด?

*3.ปลาอะไร ปากกว้างที่สุด?

*4.ปลาอะไร สองตัวยี่สิบ?

*5.ปลาหมอ ตายเพราะอะไร?

*6.ปลาอะไร สุภาพที่สุด?

*7.ทำไม ปลาจึงวางไข่ ?

*8.เดือนอะไร มี 32 วัน ?

*9.ประเทศไทย มีอะไรครอบครอง?

*10.ทำไมเวลาสิงโตตื่นนอนต้องหันซ้ายทีขวาที?

*11.หมาอะไร อดอยาก ผอมโซ ?

*12.เราเรียกผู้หญิงที่ไม่ยอมคุมกำเนิดว่าอะไร?

*13.ลูกที่ฆ่าพ่อแม่ตาย เรียกว่าอะไร?

*14.ชีอะไร ไม่ชอบว่ายน้ำ?

*15.นกอะไรเอ่ย ตัวติดกับเท้า หัวก็ติดกับเท้า ปีกก็ ติดอยู่กับเท้า ปากก็ติดอยู่กับเท้าอีก ?

*16.พ.ศ.2499 ยุคอันตรพาลครองเมือง อีก 5 ปีถัดมาจะเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้น?

*17.เซอร์ไอแซคนิวตันรู้อะไร จากการที่ลูกแอปเปิ้ล ตกลงมาที่ที่เขานั่ง?

*18."สลิมเคย" คืออะไรอยู่ในกรุงเทพฯ?

*19.ชิเป็นหลานใคร?

*20.ก่อนเป็นพยาบาลต้องเป็นอะไรมาก่อน?

*21พลังอะไรรุนแรงกว่า "ลูกเตะ"?

*22.หมากินข้าว 1 ชาม ใช้เวลา 5 นาที และถ้า หมา 3 ตัวกินข้าวเท่าจานเมื่อชามแรกใช้เวลากี่นาที?

*23แมวอะไรเอ่ยอยู่ในดิน ?

*24.สมมติว่าคุณเป็นเจ้าของร้านอาหารร้านหนึ่ง ทั้งร้านมีโต๊ะอาหาร 4 หนึ่งโต๊ะสองเพิ่งสั่งอาหาร โต๊ะสามจ่ายเงินเเล้วเเต่โต๊ะสี่ เบี้ยวคุณจะทำอย่างไร?

*25.ไฟไหม้วัดตอน 11 โมง พระจะร้องเพลงอะไร ?

*26.อะไรไดโนเสาร์?

*27เธอคือคนที่ 30ของฉันหมายความว่าไร

*28. พระอะไร คันหัวทั้งปี?

*29.ชูนิ้วขึ้นมา1นิ้วเรียกแมลงวันแล้วถ้าชูนิ้วชี้กับนิ้วโป้งขึ้นมาเค้าเรียกว่าแมลงอะไร?

30.เป็ดอะไรทำสวน?

เหอๆ แค่นี้ก่อนละกัน ..

คลายเครียดๆ พักผ่อนสมองๆ

edit @ 2007/03/08 18:10:37

สืบเนื่องมาจากภาวะเวิ่นเว้อของตัวข้าพเจ้าเอง ที่พยายามจะหาอะไรทำสุดๆ เพื่อทดแทนการทำงานที่ตนเองต้องทำ และควรที่จะทำมันตอนนี้

แต่ทำไง ไม่อยากทำตอนนี้งิ จิตใจมันเลยพาลที่จะออกห่าง และพยายามหาสิ่งอื่นๆมาแทนที่ ออกจากบ้านก็แล้ว ไปมหาลัย ไปเดินเล่น ไปกิน ไปซื้อของ ไป ไป ไป สารพัดจะไปก็แล้ว แต่เวลามันก็ยังมีเหลืออยู่

สุดท้ายก็ต้องกลับมาตายรัง อยู่บ้านไปนั่นแหละ สะดวก สงบ สบาย และสุดท้าย ประหยัดดี

การฆ่าเวลาอย่างหนึงที่ข้าพเจ้าชอบมากที่สุดคือ เปิดเพลงทิ้งไว้ และนอนจ้องหลอดไฟนีออนบนเพดานห้อง ตาก็จ้องไป หูก็ฟังเพลงไป สมองก็คิดไป เวลามันผ่านไวดีแท้ ((ข้าพเจ้าเรียกการกระทำเช่นนี้ว่า การอยู่เปล่าๆปลี้ๆ ซึ่งถือเป็นการกระทำที่ไม่สมควรอย่างมาก))

นอนๆ จ้องๆสักพัก อยู่ดีดีมันก็แว๊บขึ้นมาในหัวว่า อืม...ลองทำท่าว่ายกรรเชียงบนบกดูดีกว่า พอสมองคิต จิตสั่ง ร่างกายก็เคลื่อนไหวไปทันที

วืด วืด ปั๊ก((เสียงลมจากการวาดวงแขนไปมา))+((เสียงกระทบของร่างกายกับบางสิ่ง))...

โอ่ว...เจ็บมาก นิ้วชี้ข้างซ้าย มันไปกระแทกขอบเตียงอย่างจัง เจ็บมาก ข้าพเจ้าเริ่มสังเกตุเห็นอาการบวม และ สีสันที่ค่อยๆเปลี่ยนแปลงไป สักพักข้าพเจ้าเริ่มเอามือนวดๆคลึง จากเจ็บ กลายเป็นชา แต่สักพัก อาการดีขึ้น ข้าพเจ้าก็ไม่ได้สนใจมันอีกต่อไป เลยไปทำโน่นทำนี่ตามประสาและเข้านอน

ตื่นเช้ามา อืม ทำไมมันรู้สึกแปลกๆวะ ข้าพเจ้าพยายามจะขยับตัว..

หือ..ตายละๆๆๆ รู้สึกว่าตัวเองไม่มีแขนซ้าย เพราะจะขยับแล้วมันขยับไม่ได้

โอ้โนว..ข้าพเจ้ารีบลุกเด้งขึ้นมา เอาแขนขวาไปลูบ ไม่รู้สึก เอาแขนขวาไปตี ไม่รู้สึก เวรกรรม เอาแล้วไง เลยลองที่จะสั่งการให้แขนงอขึ้น แต่ก็ไม่สำเร็จ ((ตอนนี้ตกใจ แอนด์ ช๊อคมากมาย)) เลยเอามือขวามาจับให้มันงอ

พระเจ้า มันงอนะ แต่พอปล่อยมือมันก็เด้งกลับเองทันที ง่า ตายแน่ตูๆๆๆ ((ตอนนั้นในใจคิด)) และมือก็พยายามบีบนวดตลอดเวลา สมองก็พลันคิดว่าตูไปทำอะไรมา สักพักก็ฉุกคิดมาได้ว่า เมื่อวานนิ้วไปกระแทกแล้วชานี่หว่า ตูตายๆๆมันจะลามขึ้นเเขนเลยเนี่ยนะ ((ที่คิดเช่นนี้เพราะไม่นานมานี้ได้ดูหนังจีนแล้วมีชายท่านหนึ่งพูดว่า 10นิ้วประสานใจ นิ้วเจ็บ มันก็จะลิ้งค์ให้ร่ายกายส่วนต่างๆเจ็บไปด้วย เกี่ยวมะ??))

สักพักเริ่มคิดได้ ต้องไปหาคนในบ้านให้ช่วย เลยวิ่งลงมาข้างล่าง((แขนหายไปข้าง แต่ส่วนอื่นโอเคหมด)) ช่วงเวลาที่ทรมานใจนี้ยาวนานประมาน 10 กว่านาทีได้ สักพักพอได้วิ่ง ได้โวยวาย เลือดคงจะได้สูบฉีด แขนซ้ายเลยค่อยๆกลับมาอยู่ในที่ที่ควรจะอยู่ และทำหน้าที่ที่ควรจะเป็น

ข้าพเจ้าโล่งใจ ที่แขนหายชาแล้ว แต่อาการวิตกจริตกลัวแขนหายยังคงหลงเหลือ..

ข้าพเจ้าไม่กล้านอนไปสองวันสองคืน คือนอนหลับๆตื่นๆไม่กล้าหลับสนิทเพราะกลัวแขนหายอีก...

ตกลงแขนข้าพเจ้าหายไปไหน 10 นาที เนี่ย??